Bu yılanlar sadece kendi ölümlerini taklit etmekle kalmıyor, bunu yaparken kanlı özel efektler de kullanıyorlar.

Zar yılanları, avcıları uzaklaştırmak için kendilerini dışkıyla sıvayabilir ve ağızlarından kan sızdırabilirler.

Bu yıl insan oyuncular için ödül sezonu sona ermiş olabilir, ancak doğanın en cüretkar oyuncularından bazıları için dinlenme yok.

Zar yılanları , yırtıcı hayvanlar tarafından saldırıya uğradıklarında kendi ölümlerini taklit edebilirler; bu, kendi dışkılarıyla kendilerini sıvayıp ağızlarından kan sızmasına izin vermek gibi teatral bir gösteriyi içerir.

Araştırmacılar Kuzey Makedonya'da üç farklı renkteki zar yılanını inceledi.

Jozef Kaut

Çarşamba günü Biology Letters dergisinde yayınlanan bir araştırmaya göre, bu ekstra dramatik efektleri kullanan zar yılanları, kendi ölümlerini taklit etmek için daha az zaman harcıyor ve sonuç olarak bu stratejiyi kullanmayanlara kıyasla daha az tehlikeli durumda kalıyorlar .

Birçok farklı hayvan, avcılara karşı bir savunma mekanizması olarak kendi ölümlerini taklit eder; böcekler, balıklar, amfibiler, sürüngenler, kuşlar ve memeliler arasında bu duruma örnekler görülmektedir, ancak bunun nasıl ve ne ölçüde işe yaradığı hala belirsizdir.

Sırbistan'daki Belgrad Üniversitesi'nde araştırma görevlisi ve çalışmanın yazarlarından biri olan Vukašin Bjelica, CNN'e e-posta yoluyla yaptığı açıklamada, "Ölüm taklidinin kökeni hakkında çelişkili teoriler var" dedi.

"Bazıları bunun bilinçli bir tepki olduğunu söylerken, diğerleri bunun kesinlikle öyle olmadığını savunuyor. Bir teoriye göre bu, yüksek stresli bir durumda donup kalmaya benzer 'en ilkel' savunma tepkisidir," dedi.

Hareketsiz yatmak ve savunmasız vücut kısımlarını bir yırtıcıya maruz bırakmak risklidir; bu nedenle Belgrad Üniversitesi'nden araştırmacılar, gösteri ne kadar dramatik olursa, yılanların tehlikede geçireceği sürenin o kadar az olacağı hipotezini ortaya attılar.

Bunu test etmek için araştırmacılar, yılanların yaygın olduğu Kuzey Makedonya'daki bir göldeki ada olan Golem Grad'a gittiler.

Orada, zehirsiz 263 adet zar yılanını yakalayıp, bir yırtıcının hareketlerini taklit etmek için parmaklarıyla sıkıştırdılar, ardından her bir yılanı serbest bırakıp, ölü taklidi yaparkenki davranışlarını zamanlayarak kaydettiler.

Bazı yılanların ağızlarını sonuna kadar açık bırakarak ölü taklidi yaptığını, bazılarının kendilerini dışkıyla sıvadığını ve bazılarının da ağızlarından kan akıttığını gözlemlediler.

Çalışmada, ağzından kan gelen 28 yılanın ortalama iki saniye daha az süreyle ölü taklidi yaptığı tespit edildi; ancak tam anlamıyla tiyatral bir gösteri yapmayan bazı yılanların da ölü taklidi yapma sürelerinin daha kısa olduğu görüldü; bu durum sıcaklık, cinsiyet veya boyut gibi diğer faktörlerden kaynaklanıyor olabilir.

Yılanlar toplamda yaklaşık altı ila 24 saniye arasında ölü taklidi yaptılar.

Ağızdan kanama nispeten nadir görülen bir davranıştı ve test edilen yılanların sadece 28'inde gözlemlendi, buna karşılık kan bulaşması 124 vakada meydana geldi.

Test edilen tüm yılanlar kendi ölümlerini taklit etmedi. Çalışmaya göre, yakalanan genç yılanlar çok daha kısa bir süre ölü taklidi yaptı ve ağızlarından çok daha az kan geldi; benzer türden yeni yumurtadan çıkmış yılanlarda ise bu davranışlar tamamen yoktu, belki de bununla ilişkili tehlikelerden dolayı.

Bjelica'ya göre, avcıdan korunma davranışı, bireyin cinsiyeti, vücut sıcaklığı, boyutu, yaşı, bağırsakta yiyecek bulunması, dişilerde yumurta bulunması, avcıyla daha önce karşılaşma deneyimi ve önceden var olan yaralanmalar gibi birçok farklı şeye bağlıdır.

"Her bir bireyin avcıya karşı savunma tepkisini nasıl 'uyarladığı' hala tam olarak net değil ve gözlemlerimiz çoğunlukla insan araştırmacılarla etkileşimlerden elde edildiği için sınırlı kalıyor, doğal avcılarla gerçek hayattaki karşılaşmaların gözlemlerinden değil," diye ekledi.

Araştırmacılar, yılanın kendini dışkıyla sıvayarak avcısı için daha az iştah açıcı hale geldiğini ve bu nedenle ölü taklidi yapmadan önce bunu yapan yılanların bu durumda daha az zaman geçirmesinin nedeninin bu olduğunu söyledi.

Yılanlar, boynuzlu kertenkeleler gibi avcılarına doğrudan kan fışkırtmazlar, ancak ağızlarından kan gelmesi avcıya görünürde ölüm sinyali verir. Araştırmacılar, kanamanın yüksek stres hormonu seviyelerinin tetiklediği kan basıncındaki artıştan kaynaklandığına inanıyor, diye belirtti Bjelica.

Araştırmacılar, çalışmanın sonuçlarının artık diğer türler ve ekosistemlerde de tekrarlanması gerektiğini belirterek, gelecekteki araştırmaların sergilenen davranışların kesin sırasına odaklanması gerektiğini ekledi.