Bukasa Adası'nın gizemli şelalesi
Ssese Adaları: Victoria Gölü'ndeki Ssese adalarından biri olan Bukasa'daki kutsal şelaleye yolculuk, anakara kıyılarında başlar. Burada, ruhani medyum Mukaka Sharifa, 13. yüzyılda Buganda krallığını kuran hükümdar Kintu'nun ruhuyla iletişim kurduğunu iddia eder. Bu da ona adalarla özel bir bağ kurma imkanı verir. Kintu'nun Ssese'den geldiğine inanılır.
Bukasa, Uganda —
Denizden 600 milden fazla uzaklıktaki tropikal bir adada, gizemli bir şelale bir kayadan fışkırarak uçurumdan aşağı akıyor ve sonunda Victoria Gölü'ne, oradan da Nil Nehri'ne karışıyor. Bu, doğal ve birçok Ugandalı için manevi bir harika.
Ancak Nanziri Şelalesi'ni koruyan kişiler, sizin bu durumu bilmenizi isteyip istemediklerinden emin değiller.
Venedik artık günübirlik geziler için ücret alıyor. Amsterdam otel inşaatını yasakladı. Ancak Bukasa Adası'ndaki insanların aklından geçen en uzak şey aşırı turizm. Şu anda turistleri ağırlayacak çok az tesis var; su yok, elektrik yok ve kalacak yer yok.
Ancak adayı ziyaret etmek imkansız değil; adaya yapılacak bir gezi, çok az kişinin görme fırsatı bulduğu büyülü bir manzaraya doğru maceralı bir yolculuktur.
Bukasa, Victoria Gölü'nde 9.000 kilometrekarelik bir alana yayılan 84 Ssese Adası'ndan biridir. Bu takımada, tropikal adaların karayla çevrili bir ülkede bulunduğu dünyadaki nadir yerlerden biridir.
Ziyaret edilmesi daha kolay adalar da var. Turistlerin çoğu (en yoğun zamanlarda bile sayıları azdır) adaların ana kasabası Kalangala'ya ev sahipliği yapan Bugala'ya gider. Orada turistler konukevleri ve lokantalar gibi olanaklar bulabilirler.
Banda ve Bulago gibi adalarda özel tatil yerleri bulunuyor. Ngamba'da konaklama yeri yok, ancak Jane Goodall Vakfı'nın şempanze barınağına günübirlik ziyaretçiler geliyor.
Bunların hepsi bana da cazip geliyor, ama sadece bir gecem var. Sorun şu ki, Victoria Gölü'nün her şeyi çok büyük. Tatlı su gölleri arasında sadece Superior Gölü daha büyük. İrlanda büyüklüğünde bir su kütlesi hayal edin. Adalar arasında seyahat etmek, açık denize açılmak gibi. Göl, tek bir yolculuk sırasında sakinlikten fırtınaya, güneşli havadan sisli havaya dönüşebiliyor.
Manevi rehber
Feribot, Bukasa'ya vardıktan sonra bir gece orada konaklıyor ve ardından anakaraya geri dönüyor.
Griffin Shea
Ssese adalarına giden feribotlar iki ana güzergahta sefer yapıyor; anakaradan öğlen saatlerinde hareket edip adalarda geceyi geçirdikten sonra ertesi sabah geri dönüyorlar. Bir sefer Bukasa'da, diğeri Kalangala'da sona eriyor. Zaman kısıtlamam göz önüne alındığında, seçim ya biri ya da diğeriydi. Birçok tropikal plaj gördüm. Ama hiç büyülü bir şelaleye gitmedim.
Sorun şu ki, oraya nasıl gidileceğini kimse bilmiyor gibi görünüyor.
Kampala'daki Kasubi Türbeleri'nin restorasyonu üzerine yaptığı araştırmanın bir parçası olarak adaları ziyaret eden mimar Jonathan Nsubuga, "Oraya tek başına gidemezsin. Asla bulamazsın," diye uyarıyor. Türbeler konusunda danıştığı bir medyumla iletişime geçerek yardım isteyip isteyemeyeceğini soruyor.
Mukaka Sharifa, modern Uganda'nın en büyük krallığı olan Buganda'yı kuran 13. yüzyıl hükümdarı Kintu'nun ruhunu kanalize ettiğini iddia ediyor. Bu da ona adalarla özel bir bağ sağlıyor. Kintu'nun Ssese'den geldiğine inanılıyor.
Sharifa beni, yolu göstermek için benimle birlikte gidebilecek olan kardeşi Micky ile tanıştırdı.
İşte böylece, bir keçi, birkaç tavuk ve balıkçı köylerinin istek ve ihtiyaçlarıyla dolu dev çuvallarla birlikte, şelaleyi bulmak için 24 saatten az bir süre kala, turuncu bir su otobüsüyle Bukasa'ya doğru yola koyuldum.
Micky ve ben Bukasa'ya vardığımızda, kamp malzemelerimiz ve sırt çantalarımızla birlikte, insanları taşımak için bekleyen "boda" adı verilen motosiklet taksilerden birine bindik ve sürücünün arkasına sıkıştık.
Sanırım gün batımından önce bu doğal gösteriyi deneyimlemek için bolca zamanımız olacak şekilde doğrudan Nanziri'deki gizemli şelaleye gideceğiz. Ama önce bizi oraya götürecek olan tapınağın bekçisiyle görüşmemiz gerekiyor.
Görkemli bir tapınak
Mukaka Şerif'in anakarada inşa ettiği türbenin içi.
Griffin Shea
Yeri bulmaya çalışırken birkaç kez kaybolduk. Sonunda dar bir toprak yolun sonuna vardığımızda, beyaz bir kaftan giymiş bir adam bizi bekliyordu. Tapınağa gitmeden önce yıkanmamız gerektiğini söyledi. Bunun ne anlama geldiğinden tam olarak emin değildim, ama elinde bir kova su ve ficus dalları vardı; bunları suya batırıp sonra da Micky'nin ve benim üzerime sıçrattı.
Muhafız, kralın ruhunun evi olduğu için türbeye saray diyor. Dikdörtgen şeklinde ve neredeyse açık bir ahır gibi tasarlanmış. Gökyüzü kararıyor ama selamlaşmamız henüz bitmedi. Muhafız her birimize özenle sarılmış kuru muz yaprağından birer paket veriyor. İçinde sekiz kavrulmuş kahve çekirdeği var. Bunlar yavaş yavaş, tek tek yenmeli – odunsu küçük lokmalar, ortak bir sürahiden alınan suyla birlikte içilmeli. Bu, dostluğu, mekana hoş geldinizi simgeliyor.
O zamana kadar Nanziri'ye gitmek için çok geç olduğuna karar verdik, bu yüzden sabah erken saatlerde yola çıkıp şelaleleri şafak vakti görmeye karar verdik.
Çadır getirmiş olmamıza rağmen, bekçi Micky'nin getirdiği battaniyelerin altında, dokuma hasırların üzerinde, tapınakta uyumamız gerektiğini söylüyor.
İnsanlar gece boyunca bu kutsal mekanı ziyaret ediyor; Ugandalı hacılar, burada derin kökleri olan atalarının ruhlarından sağlık veya daha iyi bir gelecek dilemek için geliyorlar. Bazıları şelalenin havuzunda yıkanmış, diğerleri ise tamamen karanlıkta, yürüyerek yeni gelmiş durumda.
yalınayak hac yolculuğu
Sabah uyandığımda, tapınağın zemini omuz omuza uyuyan insanlarla doluydu. Dışarıda ise daha birçok kişi çimenlerin üzerinde, üzerlerinde battaniye olmadan, tamamen giyinik halde uyuyordu. Bir şekilde, gece boyunca en az 40 kişi gelmişti.
Bukasa Adası
Micky ve ben şafak sökmeden çok önce yola koyuluyoruz. Bu sefer iki motosiklet taksi bizi götürüyor, rehber ise sadece motosikletlerin farlarıyla aydınlatılan toprak yollarda ilerliyor. Durmamızı söylediğinde, ayakkabılarımızı çıkarmamız ve yolun geri kalanını çıplak ayakla yürümemiz gerektiğini söylüyor. Bastonuyla önden gidiyor, kayalık yolda adeta süzülüyor gibi. Her bir taşın ayak tabanıma batmasıyla irkiliyorum, göremediğim yılanlar, örümcekler ve diğer şeylerden endişeleniyorum.
Güneş tam olarak, uçsuz bucaksız savanaların fotoğraflarındaki gibi doğmuyor. Gökyüzü sadece aydınlanıyor ve yıldızlar soluyor. Ağaçlar ve kayalar belirginleşmeye başlıyor.
Ve işte şelale. Bekçi ve Micky havuzun ucunda duruyorlar, su bir kayadan fışkırıyor, yukarıda hiçbir nehir yok, sanki biri dev bir musluğu açıp açık bırakmış gibi.
Su son derece berrak, ama tamamen içine girmeye cesaret edemiyorum. Sadece yerden fışkıran bu serin suya elimi uzatıyorum. Havuzun altında, su şelale gibi akıyor ve sonra ağaçların arasında kayboluyor, sonunda inanılmaz derecede uzaklara uzanan Victoria Gölü'ne karışıyor.
Nanziri şafak vakti, solda Micky, sağda ise bekçi.
Griffin Shea
Muhtemelen günün ilerleyen saatlerinde onlarca hacı buraya gelecek - gerçi çok fazla yer yok. Bekçi, daha fazla insanın gelmesini dilediğini söylüyor. Türbenin bakımı için paraya ihtiyacı var ve o ve ailesi geçimlerini sadakalarla sağlıyor.
Şimdilik burası sadece, ıssız bir yerde bulunan bu işaretsiz yere ulaşmaya çalışan ve geldiklerinden daha fazla güçle ayrılmayı uman hacılar için bir yer.
