Türkiye'nin demografik yapısında önemli bir değişim yaşandığı görülmektedir.
Türkiye İstatistik Kurumu (TÜİK) tarafından kamuoyu ile paylaşılan en son istatistikler, çocuk nüfus payının 1935 senesinden bu yana en alt basamağa indiğini ortaya koymuştur.
Bir zamanların kalabalık ve neşeli aile tablolarının yerini daha sakin hanelerin almasıyla, Türkiye'nin genç nüfus üstünlüğünü yitirme tehlikesiyle karşı karşıya olduğu belirtilmektedir.
İşte istatistiklerle Türkiye'deki çocuk nüfusunda yaşanan dikkat çekici gerileme ve halkın konuya ilişkin görüşleri.
TÜRKİYE'NİN NÜFUSUNDA KRİTİK EŞİK
Çocuk nüfusundaki azalma ile Türkiye, demografik bir dönüşümün arefesindedir. TÜİK tarafından yayımlanan resmi rakamlara göre, ülke popülasyonunun yüzde 24,8'lik kısmını çocuklar meydana getirmektedir. Oysa bir önceki yıl bu pay yüzde 25,5 düzeyindeydi.
Çocuk nüfus payındaki bu kesintisiz düşüşün 1935'ten beri en düşük noktaya ulaşması, uzmanlar ve yurttaşlar arasında kaygı yaratmaktadır.
Neslin sürdürülmesinin ehemmiyetini dile getiren bir kişi, görüşlerini şu şekilde ifade etmiştir:
Bu dünyaya niye geliyoruz? Niye varız? Çocuklarımızın ve nesillerimizin ilerlemesi için varız.
GENÇ YAŞTA EBEVEYNLİK TARTIŞMALARI
Nüfus istatistiklerindeki bu gerileme, evlilik yaşı ve ebeveyn olma tercihleri hakkında yeni sorgulamalara yol açmıştır. Kimi yurttaşlar, hayata erken başlamanın ve çocuklarla birlikte olgunlaşmanın bir fırsat olduğu görüşünü paylaşmaktadır.
Bir genç, erken yaşta aile kurmanın getirdiği olumlu yönleri şu sözlerle vurgulamıştır:
Hayata daha erken atılıyorsun. Çocuğunla mesela arkadaş gibi beraber büyüyorsun, bu bence büyük bir avantaj.
Başka bir vatandaş ise, "Bence erken yaşta evlenmek, bu güzelliklere sahip olmayı nasip ediyor" diyerek genç yaşta ebeveyn olmanın değerine işaret etmiştir.
Toplumdaki bu dönüşüm, sadece sayılara değil, yaşam biçimlerine de yansımaktadır. Ebeveyn olmanın içsel bir duygu olduğunu söyleyen bir kişi, nüfus düşüşünün ardındaki psikolojik sebeplere şöyle dikkat çekmiştir:
Anne babalık neticede çok fazla sonradan edinilen bir şey değil, içten gelen bir şey. O duyguya sahip olmayanlar tabii ki birinci çocuktan sonra bu sorumluluktan kaçıyor olabilir.
Diğer yandan, geleneksel aile yapısını özlemle anan bir başka yurttaş ise, "Çok kalabalık bir ailede büyüdüm ama eskiden her şey daha güzeldi. Şu anda yeni nesil çok tembel, çalışmayı bilmiyorlar" sözleriyle yeni jenerasyonun aile kurma motivasyonunu tenkit etmiştir.
AVRUPA İLE FARK AZALIYOR
Türkiye'nin çocuk nüfus payı düşüş eğiliminde olsa da halen Avrupa Birliği ortalamasının üzerinde bir konumdadır. Avrupa Birliği üyesi 27 ülkenin çocuk nüfus oranı ortalaması yüzde 17,6 olarak kayda geçmiştir.
AB ülkeleri içinde en yüksek çocuk nüfusuna yüzde 22,7 ile İrlanda sahipken, Türkiye'nin yüzde 24,8'lik oranıyla Avrupa'nın zirvesindeki yerini koruduğu görülmektedir. Ancak, aradaki farkın hızla erimesi, Türkiye'nin gelecekteki iş gücü ve dinamizm potansiyeli için bir tehdit oluşturmaktadır.
Geniş ailelerin yerini çekirdek ailelerin alması, beraberinde bir yalnızlık duygusunu da getirmektedir. Eskiden torun sesleriyle şenlenen evlerin sessizleştiğini belirten bir vatandaş, toplumsal yapıdaki bu değişimin üzücü yönünü şu sözlerle aktarmıştır:
Babaannem torunlarının torunlarını gördü ama şu anda biz çok küçük bir çekirdek aileyiz. Çocuklarımız okuyor, sadece eşimle ikimiz kalıyoruz. Bu gerçekten çok üzücü.
Türkiye, bir taraftan çağdaşlaşma yolunda ilerlerken, diğer taraftan en büyük serveti olan 'genç ve dinamik nüfusunu' korumanın yollarını aramaktadır.
